Mijn gameverslaving begon op mijn dertiende

Vanaf mijn dertiende jaar al was mijn gameverslaving een probleem. Ik merkte zelf pas hoe groot het was toen ik een jaar of achttien was. Ik realiseerde me dat veel dingen niet bereikt had voornamelijk doordat ik achter de computer zat.

Vanaf mijn dertiende jaar al was mijn gameverslaving een probleem. Ik merkte zelf pas hoe groot het was toen ik een jaar of achttien was. Ik realiseerde me dat veel dingen niet bereikt had voornamelijk doordat ik achter de computer zat. Ik was erg goed in het rationaliseren: “het is gewoon een hobby - anderen lezen graag boeken!”. Maar het was een sociale angst. 

 

Ontwakening

Ik wist na mijn HAVO niet echt wat ik wilde gaan studeren, en had besloten ‘dan maar rechten te gaan doen’.  Op de middelbare school had bijna niemand zin om te gaan, en was het ‘cool’ als je er niet was. Onder het mom daarvan, en het misbruiken van mijn allergieën (lees: mij altijd ziek voordoen) kwam ik met veel weg.

Ik werd bij de studiekeuze voor het eerst gedwongen om na te denken over mijn toekomst: hoe ziet die eruit? Dat sloeg in als een kanonskogel. Wie ben ik over tien jaar? Waar ben ik over tien jaar? Wat doe ik als mijn ouders er niet meer zijn? Wil ik genoegen nemen met een simpel baantje onder mijn niveau, puur om excessief te kunnen gamen? De ervaring voelde alsof er een deurtje opende naar de echte wereld. De fantasiewereld waarin ik mij verstopt had stortte in, en zal nooit meer terugkeren. Een ontwakening is de beste term die ik kan vinden om het te omschrijven.

 

Ik gamede net zoveel

Ik zei toen voor het eerst eerlijk tegen mijn ouders dat ik een probleem had met gamen en dat volgend jaar absoluut niet ging lukken. Ik stelde voor een jaar te stoppen. Hoewel ze zich in het begin zorgen maakten of het niet een jaar zou worden van nog meer gamen, is het achteraf een goed besluit geweest.

 

In het begin was het inderdaad zoals mijn ouders zeiden. Ik had voor het eerst in mijn leven door, en toegegeven, dat ik teveel aan het gamen was. Dat veranderde op zichzelf nog niks. Ik gamede net zoveel.

Na een maand of drie speelde ik, zoals altijd, samen met mijn beste vriend “Rome 2: Total War”. Dit is een prachtig spel, en een fantastische, beeldschone vertegenwoordiging van de wereld onder Rome. Ik herinner mij het moment van de omslag nog goed: het was half vier ’s nachts, en mijn vriend ging naar bed.

Ik zag mijn Carthaagse legioenen staan, in het gebied wat zij veroverd hadden. Ineens overspoelde een intense triestheid mij. Carthago vond ik interessant, maar veel erover leren zou ik niet: ik gamede immers non-stop. De mensen wiens verhalen ik nabootste ken ik alleen door hun harde werken, moed, en durf. Niet omdat zij in hun kamertje non-stop aan het gamen waren. 

 

Hierna volgde de gedachte: “hoe vaak nog? wat als ik dit spel win? dan verander ik de omstandigheden ietwat, en speel ik het opnieuw, opnieuw, en opnieuw. Tot er iets leukers is. Als ik niets doe gaat dit door totdat ik sterf”. Na in tranen uitgebarsten te zijn begon ik met het zoeken van een baantje, die ik de volgende dag meteen vond als postbezorger bij Sandd. Perfect voor iemand met sociale angst zoals ik. Ook zat ik al een tijdje in therapie bij een goede therapeut. Onder begeleiding van hem, en met veel initiatief vanuit mijzelf overkwam ik voor het grootste gedeelte mijn angsten. 

 

Vanaf toen wist ik het

Eind Januari 2014 keek ik een film over geisha’s in Japan met mijn ex-vriendin. Ik weet niet waarom of hoe, er klikte iets in mijn hoofd. De prachtige, beeldschone theeceremonies, de beleefdheid, en schoonheid van de natuur.. een brok in mijn keel. Vanaf toen wist ik dat ik Japans wilde leren, en in ieder geval in mijn leven met zulk soort mensen aan de slag wilde.

Toen ik mijn droom van Japans studeren/handel drijven met Azië definitief wilde voortzetten, was er simpelweg geen tijd meer om te gamen. Dat was een eye-opener

Na een maandje of drie intense zelfstudie Japans vond ik het baantje als postbezorger te eenzaam worden, en solliciteerde ik bij de Dixons. Ik wilde graag onder de mensen zijn, en na zoveel eenzaamheid in contact treden met hen. Dit ging en gaat nog steeds erg goed.

Rondom Juni vond ik de opleiding ‘Trade Management Asia’ en schreef me in. Mijn verplichte economie vak en al het gegame in het Engels kwamen hierbij zeer van pas.

 

Het leven is wat je ervan maakt

Ik ben overtuigd van het feit dat het leven is wat je ervan maakt, en dat angsten overwinnen een essentieel onderdeel is van het leven. Dingen doen die je niet fijn vindt en prettig vindt zijn essentieel om te komen waar je echt wilt zijn. Het leven reikt geen fluwelen weg aan.

Er is geen wondermiddel waardoor je verandert

Vanaf mijn 12e levensjaar heb ik constant mijzelf tekort gedaan, en sociale ervaringen gemist. Mijn onzekerheid is ontzettend afgenomen, en treed graag met mensen in contact nu. Ik was altijd, en zal altijd, enigszins introvert blijven: maar nu wel op een

gezonde manier.


Ik sta nu in balans. Ik kijk uit naar dingen in het echte leven, ben minder gehaast. Daarnaast kan ik mij totaal richten op mijn passie: Het werken met Azië.

Ronald de Waal

Plaats hier je reactie!

Weblog | Thema's

Aanbod & Diensten
• Home • Agenda • Aanbod
Landen op je plek

Van Abbestraat 44
1064 WV Amsterdam

reactie AT landenopjeplek DOT nl 0624988385

17.2
955
24
54.196.208.187